مریم و دینا

به امید خدا داره میان ترمامون هم شروع میشه و من همینطوری موندم که این همه مطلبو چه جوری بخونم.تازگی ها خیلی احساس خستگی می کنم به خاطر همین تصمیم گرفتم که ورزش کنم.رفتم کلاس شنا اسم نوشتم بعدشم دارم میرم کلاس ایروبیک که خیر سرم یکم از بی حوصلگی در بیام.تا حالا با این هدف ورزش نکرده بودم.این دفعه نه هدفم سلامتیه نه هدفم لاغری و ردیف کردن هیکلمه.فقط می خوام یه کاری کنم که با این وضع درس و کار بتونم تا 2 ماه دیگه دووم بیارم چون از الان احساس خستگی می کنم.

امروز بچه مثبت شدم و رفتم یه سمیناری که شرکت گذاشته بود در مورد ROV.در واقع ROV یه دستگاه هوشمندیه که تا 100 150 شایدم 200 متر میره زیر دریا و فیلم برداری می کنه.در واقع یه نوع روبوته که دیگه لازم به غواصی نباشه.بعدش این شرکت یکه اومده بود سمینار ارئه میداد خودشون از این آر او وی ها می ساختن.خیلی باحال بود فیلمی که از ته دریای عسلویه روی خط لوله گاز گرفته بودن.خدائیش چه کارایی می کننا.خیلی جالب بود همینطوری که داشت دوربین رو لوله فیلم می گرفت دو برش مثلا آدم یه ستاره دریایی می دید که خوابیده یا هیو یه موجود سر از زمین در اوورده. حالا این دستگاهه فقط برای رفع عیب خطوط لوله ته دریا نیست مثلا میشه برای سد ها و مثلا کاربرد های بستانشناسی هم استفاده کرد.بعد از ارائه ملت سوال می کردن.یه اقایی سوال کرد شما چرا میگی رفتی سد جیرفت از عمق 80 متری فیلم برداری کردی عمق د جیرفت ماکسیمم 60 متره!!بعدش خیلی جدی یه 10 دقیقه ای در مورد عمق سد و عمق آخرین دریچه سد داشتن بحث و گفتگو می کردن.مرده بودیم از خنده .بابا حالا گیر دادیا.طرف خودشو خفه کرده یه همچین دستگاهی ساخته بعدش تو میایی در مورد عمق سد محکومش میکنی؟

از تکنولوژی هایی که تو صنعت نفت به کار میره خیلی خوشم میاد.مخصوصا تو عسلویه که چاه ها وسط دریان و مشکلات برای انتقال انواع و اقسام چیزا مثل گاز دیتا برق و ... بیشتره.خیلی دلم می خواد دوباره یه سر برم اونجا.فکر کنم وقتی اسماعیل بره سربازی منم برای سر نرفتن حوصله و احساس تنهایی نکردن برم عسلویه.لاقل دریا داره دله آدم باز میشه.حالا من همش اینجا می نویسم عسلویه نصف آدم هایی که میان اینجا از سرچ عسلویه به این وبلاگ میرسن.بیچاره ها!

عقده ای شدم که از سایت دانشگاه استفاده نکردم امروز برا خنده هم که شده دارم از این جا می آپم

اجالاتاْ این عکس ها رو ببینید:

بهار تهران-فروردین 86

شمال جاده امازاده داوود

عکس هایی از اصفهان-نوروز 86

برای اینکه عکسیت وبلاگ هم نیاد پایین:

دوم اینکه همکار جدیدم ۶ ماهه حامل بوده و من خنگ نفهمیده بودم.آخه این مدتی هم که رئیس نبود پیشم ن میشست یعنی همش پیش هم بودیم.و من آخرین نفر فهمیدم که حامله است!اعصابم از دست خودم خورد شد که اینقدر شوت مشنگم...ولی حالا فهمیدم چرا به نظرم این دختره خووشگل میومد.مادر ها همشون  یه زیبایی خاصی دارن.یادمه خواهرم هم وقتی حامله بود و بعد از اینکه بچه اش به دنیا اومد یه زیبایی خاصی تو چهرش دیده میشد.

رضا عطاران باز امسال یه سریال باحال ساخت

من از آهنگ تیتر این یکی هم خیلی خوشم اومد مخصوصا بیت آخر

از این ور شب تا خود ستاره                         کی میدونه کی خوابه کی بیدار

یکی دلش میخواد بخنده خورشید                 یکی دلش میخواد بارون بباره

یکی داره پنجره رو میبنده                           یکی داره درو وا میکنه دوباره

خنده و شادی و اشک و غم                        توی دل همه پا میگذاره

سهم ما اینه شاید زیاد و کم                       یک سبد لبخند یه لحظه غم                 

یکی داره پولاشو رو هم میذاره                    یکی داره بدهیاشو میشماره

یکی شبا خوابای رنگی میبینه                    سرشو که روی بالش میگذاره

                  سهم این یکی کابوسه ،صاحبخونه بدهی اجاره

               فقیر و پولدار،هر دلی  واسه خودش هزار تا غصه داره

همسفر هستیم با هم تو این مسیر            مثل بارون شو تو این کویر

بی تو اینجا دل میرسه به نا کجا              تکیه گاهم باش تو ای خدا

برای دانلود آهنگ میشه از این استفاده کرد منبعش هم وبلاگ آلوچه خانوم هست.

 منبع عکس:yahoo!

متاسفانه باز هم آدم از این عکس های عجیب باید تو Yahoo و ... ببینه.

مادرم قبلا ها حرف جالبی میزد.همیشه به ما میگفت که به قیافه هایی که تو مراسم مذهبی و ملی از تلویزیون پخش میشه دقت کنیم.و اگه دقت می کردیم میدیدیم که متسفانه بدترین قیافه رو دارن نشون میدن.نمی دونم این قضیه سهوی بود یا عمدی اما هین الانشم مثلا اگه شب احیا تلویزیون رو باز کنین میبینین که فیلم بردار علاقه عجیبی داره به نشون دادن یه آدم شلخته پلخته که تازه داره گریه میکنه و قیافش کلی چپ و چوپه.یا مثلا تو تظاهرات ها عموما مردم با ریخت و قیافه بد نمی یان تو خیابون اما همون دوتایی که خوش ظاهر نیستن وقتی میان همه دوربین ها زوم میکنن رو اون ها!

البته برای خبرگزاری های خارجی نشون دادن چنین چیزهایی اصلا نیازی به توجیه نداره چون کاملا معلومه که هدفشون چیه.اما تعجب میکنم از یه عده که هنوز حالیشون نشده که بابا ما همینطوریش تروریست هستیم ...یکی نیست به این بابا بگه اگه میخوای سنگ بندازی هم یه موقعی بنداز که حتی احتمالش رو هم ندی که دوربینی اون ورا باشه.این فقط یه عکسه اما چه جوری میشه به همه مردمی که این عکس رو میبینن فهموند که تو همون میدون شهدا و خیابون پیروزیش هم ملت این طوری نمی گردن وفهموند که عکس یه آدم جو زده نشون دهنده رفتار کل جامعه ایران نیست.نمی خوام بگم تو غرب از این آدم ها وجود نداره.اتفاقا خیلی بدترش هم وجود داره اما اگه عقلمون برسه می دونیم که فعلا ما تروریست هستیم نه نئونازی ها،نه وهابی ها نه گروهای خشونت طلب بی منطقی که برای آدم کشتن نیازی ندارن به دلیل و توجیه.

امروز به دوستم که این رو برام فرستاده بود گفتم بی خود نیست ملت چپ و راست برامون فیلم های خوب خوب میسازن!

دیشب تازه از شمال اومده بودیم می خواستم حاضری درست کنم.رفتیم اسفناج بخریم شوهر یه نوشابه هم برداشت.اسفناج شد 700 تومن نوشابه 750!!!میگن آخرالزمونه اسفناج پاک کرده شسته شده از نوشابه ارزون تر بود!!!!به آاقاهه گفتیم چرا اینجوری شده گفت نگران نباشین الان نوشابه فقط گرون شده سبزی هم بزودی گرون میشه...خدا رو شکر که با اومدن هر بهار در این مملکت و با در اومدن شکوفه های بهاری قیمت ها هم پا به پای طبیعت رشد می کنه....یه 3 ماه سخت در پیش دارم.درس و کار ر حالیکه کارم راستی راستی زیاد شده.تا 6 7 شب هم که باید تشریفمو داشته باشم تا اون ساعت هایی که کلاس میرم جبران شه.

یه همکار جدید پیدا کردم اسمش آزاده است.خیلی دختر خوبیه.خوشگل هم هست تازه.اون هم کنترلی مثل خودم اما 3 سال سابقه کاری داره.این رو به فال نیک میگیرم که آخرش یه همزبون پیدا کردم که از من بیشتر حالیش باشه در عین حال باهاش رودربایستی هم نداشته باشم . بیشتر کار یاد بگیرم.

با صدای شجریان تو چهارگاه خوانده شود:

بوی باران،بوی سبزه،بوی خاک،

شاخه های شسته،باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپید،

برگ های سبز بید،

عطر نرگس،رقص باد،

نغمه شوق پرستوهای شاد،

خلوت نرم کبوترهای مست...

نرم نرمک می رسد اینک بهار،

خوش به حال روزگار!

خوش به حال چشمه ها و دشت ها،

خوش به حال دانه ها و سبزه ها،

خوش به حال غنچه های نیمه باز،

خوش به حال دختر میخک-که می خندد به ناز-،

خوش به حال جام لبریز از شراب،

خوش به حال آفتاب.

ای دل من گرچه در این روزگار،

جامه ی رنگین نمی پوشی به کام،

باده ی رنگین نمی نوشی ز جام،

نقل و سبزه در میان سفره نیست،

جامت -از آن می که می باید- تهی است،

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب!

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار!

گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ،

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ...

فریدون مشیری